Op 5 juli staan voor dag en dauw op. Vandaag vliegen we naar Manaus, de toegangsstad tot de Amazone. Als we uit het vliegtuig stappen merken we meteen dat het erg warm is, vanwege de vochtigheid voelt het ook een stuk benauwder.

Bij de uitgang staat onze gids voor de aankomende dagen, Luiz, op ons te wachten. We maken een stop bij zijn kantoor om een deel van onze bagage achter te laten. Daarna rijden we via het operahuis, schijnbaar het enige interessante gebouw in heel Manaus, door naar de haven. We nemen plaats in een relaxt bootje en vertrekken, wederom volgens Braziliaanse traditie, pas een uur later. Het boottripje over de Rio Negro en later de Amazone is heerlijk. Na twee uur varen komen we aan bij de Amazon Village en nemen we de intrek in onze lodges. Een soort bungalow met een hoog puntig dak. We hebben alleen een koude douche, maar zullen daar de aankomende dagen dankbaar gebruik van maken. Onder gezelschap van een aantal papegaaien die loeren op het eten, schuiven we 's avonds aan bij het buffet. Om 21:00 stappen we in een klein open bootje om met een grote schijnwerper op zoek te gaan naar kaaimannen. We kunnen ons niet voorstellen dat ze in het holst van de nacht in dit donkere water te zien zijn, maar na een uur varen stapt één van de medewerkers uit en komt terug met een babykaaiman. Angstaanjagend is deze versie niet, maar we houden onze voeten maar liever binnenboord. Om te toosten op ons overleven van de eerste dag in de jungle, nemen we een lekkere caipirinha als slaapmutsje, oant moarn!

Het is dan wel vakantie, maar om acht uur de volgende ochtend zitten we (zwetend) aan het ontbijt. Om negen uur beginnen we aan een jungle wandeling van 2,5 uur. Luiz vertelt ons verschillende verhalen over de flora en fauna van het Amazonegebied. Het Amazoneregenwoud is het grootste regenwoud op aarde, waarvan 60% is gelegen in Brazilië. In het regenwoud leven ongeveer 2,5 miljoen insectensoorten, tientallen duizenden plantensoorten en bijna 2000 soorten vogels en zoogdieren. Het Amazone regenwoud ligt voor het grootste deel in het Amazonebekken, een laag gelegen terrein dat wordt ontwaterd door de Amazonerivier en zijn vele zijrivieren. Wat hij niet vertelt is dat elke 10 seconden een stuk Amazonewoud ter grootte van een voetbalveld wordt vernietigd. Ontbossing is de belangrijkste bedreiging van het Amazoneregenwoud. Het grootste deel van deze ontbossing gebeurt illegaal. Vanwege de grote afstanden heeft Brazilië grote moeite om de rechtstaat in afgelegen gebieden te implementeren en de illegale houtkap te stoppen. Ook in de andere landen van het Amazonegebied speelt dit probleem. Omdat het regenwoud zo dichtbegroeid is, zijn er weinig dieren te zien tijdens onze wandeling. Wel zien we nog een gigantische vogelspin uit zijn holletje komen!

´s Middags staat er nog een stukje varen op het program. Als we net zijn vertrokken opent de hemel zich en zijn we genoodzaakt onze poncho´s aan te trekken, wat een heerlijke tropische bui! Gelukkig duurt het maar even en kunnen we rest van de vaart genieten van de prachtige omgeving. Tijdens de terugweg maken we een stop bij een klein dorp. Het maakt op ons een primitieve indruk, maar Luiz legt uit dat deze mensen in hun primaire levensbehoeftes kunnen voorzien, ze leven simpel maar zijn gelukkig.

Op 7 juli gaan we in de ochtend vissen op piranha´s! We leggen ons bootje aan tussen de bomen en slaan onze hengels uit. We vissen zonder dobber en ons aas is een lekker stukje vlees, daar houden ze tenslotte van. Om de aandacht te trekken van de vis is het de bedoeling de punt van de hengel hard heen en weer te halen door het water en dat doet dan ook iedereen naar hartelust. Als we onze hengels net hebben uitgegooid, wordt er behoorlijk van het vlees gepeuzeld en de eerste piranha is al aan de haak geslagen! Laurens vangt er zelfs twee, maar ondanks verwoedde pogingen van Marten, Ans en Christina blijven zij zitten met een aangevreten stukje vlees. We proberen nog een ander visplekje voordat we koers zetten naar een familie die aan het water woont. De gekke Braziliaanse bewoner laat ons zien hoe rubber wordt gemaakt. Hij klimt de latexboom in zijn achtertuin in voor de grondstof, verhit het geheel en creëert zo rubber. Interessant om te zien! Ondertussen zijn de gevangen piranha's gebakken en peuzelen we het beetje vis aan het graat lekker op. Behalve Laurens, die geeft de voorkeur aan een duik in de Amazone waar hij zich als een vis in het water voelt tussen de sidderalen, piranha's, kaaimannen en onderwaterslangen. 's Middags hebben we nog een wandeling door het woud, waarbij we een basiscursus overleven in de jungle krijgen. We leren de wijze les om altijd een schuursponsje mee te nemen naar de jungle, anders kan er geen vuur worden gemaakt. We leren hoe we ons kamp opzetten en met pijltjes of een handige val wild vangen. We lopen via een touwbrug richting het water waar we in een bootje stappen en terugpeddelen naar de lodges.

Op 8 juli pakken we onze tassen weer in. Vandaag vliegen we door naar Natal waar zon, zee en strand ons toelachen. Jammer genoeg moeten we twee keer overstappen, waardoor we uiteindelijk pas om 23:30 aankomen op de plaats van bestemming. We zijn allemaal moe van het vliegen en maken voor de grap de opmerking dat als we straks aankomen het wel zal regenen. Als we landen en het daadwerkelijk blijkt te regenen, zakt de moed ons behoorlijk in de schoenen. Onze transfer staat gelukkig alweer klaar en hij legt uit dat het winter is en dat het af en toe kan regenen. We checken in bij ons hotel en gaan lekker slapen, we zien het morgen wel!

De volgende ochtend is het nog steeds een beetje bewolkt, maar na het ontbijt schijnt de zon volop! Jammer dat Marten zich niet helemaal lekker voelt, die blijft nog even iets langer in bed liggen. Gelukkig verschijnt hij even later wel op het strand, waar het heerlijk vertoeven is! Het is een behoorlijk drukke bedoeling hier, maar wel erg gezellig en er is genoeg om naar te kijken. We smikkelen pannenkoekjes, koelen ons af in het zeewater en Ans en Christina gaan zich te buiten aan het kopen van jurkjes bij één van de voorbijschuivende winkeltjes. Terwijl Laurens een potje voetbalt met de lokalen, gaat Christina zich te buiten op een bodyboard, wat een heerlijk dagje. Ook 10 juli staat in het teken van ontspannen aan zee, om daarna nog even bij te komen aan het zwembad bij ons hotel, tsjah, dit is echt vakantie! Alsof dat niet genoeg is, rijdt onze `chauffeur` ons de volgende dag naar ons resort in Tibau do Sol. We checken in bij een superresort en lopen via een aantal trappen naar een heerlijk rustig strandje. Een heel ander sfeertje dan Pipa, maar wat een lekkere plek om de laatste dagen van ons verblijf in Brazilië door te brengen. We besteden deze dagen vooral aan het strand, we verkennen de omgeving en kijken met een drankje in de hand naar de dolfijnen die uit het water omhoog springen. 13 juli is de laatste dag in Tibau do Sol. Jammer genoeg is Laurens niet helemaal lekker, maar voelt hij zich 's avonds goed genoeg om mee uit eten te gaan. We genieten ons laatste avondmaal bij een leuk restaurant met werkelijk heerlijk eten.

Op 14 juli worden we naar het vliegveld in Natal gebracht vanwaar we vliegen naar Rio om vervolgens over te stappen op onze vlucht naar Madrid. Met een weemoedig gevoel stappen we in Madrid het vliegtuig uit. Hier scheiden onze wegen. Ans en Marten vliegen door naar Amsterdam terwijl wij de laatste tien dagen van onze reis doorbrengen in Spanje. We nemen afscheid bij de gate en houden elkaar nog even stevig vast. Het was geweldig, heel bijzonder en we hebben ons kapot genoten!

Wij realiseren ons dat we terug zijn op Europese bodem, steeds dichterbij Nederland. Het gevoel wordt steeds sterker, we gaan bijna terug naar huis! Maar voordat het zover is gaan we nog lekker genieten van tien dagen Spanje.