Zondag 9 maart, we bevinden ons in Ushuaia. We hoeven het onderling niet eens af te spreken, vandaag wordt een typische ‘lummeldag'. Een dag zoals we die af en toe even nodig hebben. Uitslapen, lezen, internetten en vooral ook even bijkomen. De Antarctica reis heeft niet alleen een diepe indruk gemaakt, maar ons ook vermoeid. We kopen vandaag wel de Lonely Planet Zuid-Amerika en lezen over de dingen die Patagonië ons te bieden heeft. Steile bergtoppen, enorme gletsjers en veel wind. Klinkt goed, maar vandaag nog even niet.

De volgende dag hebben we er weer zin in. Na een matige nacht regelen we eerst een ander hostel. Rustiger en dichter bij het centrum. We doen boodschappen en bij de 'Lavanderia' halen we onze gewassen kleren op, lekker schoon. Lopend door Ushuaia vragen we ons af of de stad toch niet 'Fin del Mundo' (einde van de wereld) heet. Overal worden we er op gewezen. Je kan hier zelfs een einde van de wereld stempel in je paspoort krijgen. Leuk, maar die ruimte houden we liever vrij. We nemen een busje naar het nationale park 'Tierro del Fuego' (Vuurland). In drie uren maken we een mooie wandeling langs heuvels en steenstranden bij het Beagle kanaal. 's Avonds maken we een lekkere pastamaaltijd klaar in het hostel.

Dinsdag doen we nog een dagje rustig aan. Voor de volgende dag staat er een busrit gepland van 14 uur. Bij de supermarkt doen we de nodige boodschappen om ons er door heen te slaan. Het is even doorbijten als de wekker om kwart voor vijf af gaat de volgende ochtend. Door het donker lopen we naar de bus. Er staan al veel jonge backpakkers te wachten. Eenmaal in de bus kijken we tevreden om ons heen. Aardig wat beenruimte en we zitten redelijk voorin. Eindbestemming vandaag is Peurto Natales. Een Chileens stadje dat als vertrekpunt voor één van de grootste trekpleisters van het land fungeert: Torres del Paine National Park! De busrit valt ons alles mee. We rijden door een dor en vrij vlak landschap met af en toe wat huizen of een tegenligger. De eerste lama hebben we ook gespot! Al snel arriveren we bij de grens. Bus uit, stempeltje halen, even in je tas laten kijken en bus weer in. Stukje rijden en dan nog eens. De bananen die we hoopvol in de bus hadden verstopt worden wel fijntjes door de douaniers meegenomen. Hebben die ook wat gezonds bij de lunch. Leuke onderbreking vormt de veerdienst over de Magellan Straits. Een aantal Commerson dolfijnen zwemmen een stukje mee en springen vrolijk uit het water. Prachtige beesten! Bij Punta Arenas hebben we tijd om wat te eten voor we op de volgende bus stappen voor het laatste gedeelte. Het is donker als we in Puerto Natales aankomen, maar het hostel is gelukkig snel gevonden.

De volgende dag staat in het teken van het voorbereiden van onze trekking in Torres del Paine. Vervoer regelen, eten kopen en huren van wat spullen. Laurens laat zich bij een geïmproviseerde kapperszaak in de woonkamer van een señora nog even kortwieken. We zijn er klaar voor. De dag erop is het zover, tijd voor actie! In vier dagen gaan we de W-trekking bij de Torres del Paine doen. Dit natuurgebied is genoemd naar drie massieve pilaren van graniet, die bijna 3000 meter boven de Patagonische steppe uitsteken. In deze vier dagen lopen we ruim 75 kilometer door een dramatisch landschap van steile bergtoppen, gletsjervelden en valleien met watervallen en mooie meren. We hebben geluk, want het weer is prachtig! Op de eerste dag zien we na een stevige klim de beroemde Torres vanaf een hooggelegen uitkijkpunt. Indrukwekkend!

We slapen onderweg bij de 'Refugios' in dormkamers. We hoeven op die manier niet een tent mee te slepen, wat ons vaak ook iets vrolijker over de paden doet huppelen dan de mensen die dit wel doen. De tweede dag is een zware, maar prachtige dag. We lopen 28 kilometer. In en uit de Franse valei met superuitzicht op de Glaciar Frances en de Cuernos del Paine. Het is ook erg gezellig onderweg. We komen regelmatig dezelfde mensen tegen die de route (in de vorm van een W) dezelfde kant oplopen. Met Vincent en Jill, twee Amsterdammers die we in de bus vanuit Ushuaia ook al hadden gesproken, kunnen we het goed vinden en lopen we de derde dag gezellig een stuk mee. Als we bij de refugio aankomen moeten we wel oppassen dat we niet van het pad afwaaien. Een warme douche, een goede hap eten en daarna gezellig nazitten met een biertje en pisco sour voor Christina doen onze vermoeide voeten snel vergeten. De laatste dag lopen we richting de grote Grey gletsjer en keren daarna terug om de bus te halen die ons naar Peurto Natales brengt. Wat een geweldige wandeling!

Als we de volgende ochtend wakker worden regent het pijpenstelen. Dit zal de gehele dag niet veranderen. Komt mooi uit, want de dag staat bij ons in het teken van niks doen! Woensdag mogen we weer vroeg uit de veren. Om 7 uur ´s ochtends nemen we de bus naar het Argentijnse El Calafate. Een busrit van slechts 5 uur met wederom de grensformaliteiten natuurlijk. De stempels van Chili en Argentinië doen goede zaken in onze paspoorten! Het is inmiddels ook bijna Pasen en accommodatie vinden blijkt hierdoor nog een behoorlijke opgave. Met Vincent en Jill komen we erachter dat veel hostels volzitten. Het lukt ons toch om een paar bedden in een hostel te veroveren. Vrij ranzig ding trouwens, maar wel goedkoop. El Calefate zelf is een leuk stadje, hoewel het toerisme er wel erg ingesleten is. Heel logisch verder, want ze hebben de Perito Moreno gletsjer om de hoek liggen. Een gigantische gletsjer die door velen als één van de hoogtepunten van een bezoek aan Patagonië wordt bestempeld. Wij zijn benieuwd! Samen met Jill en Vincent laten we het eten en de drankjes goed smaken. Als we rond 1 uur 's nachts terugkomen zijn we wat minder blij. Het hostel zit vol met mensen die luidruchtig bezig zijn. De inmiddels dronken eigenaar doet vrolijk mee. We spreken hem erop aan, maar het is onbegonnen werk. Het is wel een ongelooflijk grappige sjappie met zijn halflange haar..maarja, daar sta je dan. Slapen zit er echt niet in zo. Gelukkig hanteren ze in Zuid-Amerika het systeem 'betaal maar wanneer je er zin in hebt' en hadden wij nog niet betaald. Laurens heeft binnen 10 minuten een kamer bij een hotel verderop geregeld. Eerst te duur bevonden, maar nu na een snelle onderhandeling meer dan prima! Toch nog lekker slapen.

Donderdag 20 maart, we gaan de Perito Moreno gletsjer zien! Samen met Vincent en Jill nemen we een taxi naar het Los Glaciares National Park waar de gletsjer zich in bevindt. Na anderhalf uur rijden zien we hem al in de verte. De Perito Moreno gletsjer is een reusachtige gletsjer van 60 meter hoog, 7 km breed en zo'n 30 km lang. Als we over de platforms voor de gletsjer lopen kunnen we het bijna niet bevatten. Wat een gigantisch ding! Een lange muur van ijs met erachter een ijsveld zover we kunnen kijken. De Perito Moreno gletsjer is niet de grootste gletsjer ter wereld (dat is de iets verderop gelegen Upsala gletsjer), maar wel één van de bekendste. De gletsjer groeit zo´n twee meter per dag. Hierdoor horen we hem constant kraken, steunen en werken. Hoogtepunt zijn de momenten dat we een groot stuk van de gletsjer zien afkalven. Met een enorme knal zien we het ijsblok te water gaan, wat weer een mooie golfslag tot gevolg heeft. We hebben geluk, want dit gebeurt tot wel vier keer toe! Tevreden rijden we naderhand weer terug.

We weten de volgende ochtend als we wakker worden nog niet helemaal wat we willen. We zijn te laat voor het hotelontbijt en komen er daarna al snel achter dat we niet nog een nacht kunnen bijboeken. We regelen een busticket om diezelfde middag nog naar El Chalten te vertrekken. Aan het einde van de middag komen we aan in El Chalten. Voordat we het plaatsje inmogen krijgen we eerst een korte toelichting over het Nationale Park aangezien El Chalten in het Los Glacieres park ligt. Geen rotzooi achterlaten, fikkie stoken of plassen in de nabijheid van beekjes en meren. Prima. We hebben ook al zicht op de prachtige bergenrange van het Fitzroy massief. Gedeeltelijk besneeuwd en andere zo steil dat er geen sneeuw op blijft liggen. El Chalten is klein plaatsje van iets meer dan 1000 inwoners (in de winter halveert de bevolking). Het is in 1985 uit de grond gestampt door de Argentijnen om de Chilenen voor te zijn met het bieden van toegang tot de indrukwekkende omliggende bergen. De wegen zijn nog onverhard. Een stoffige bedoening dus. De riolering en stoepranden zijn inmiddels wel alvast aangebracht. Het dorp zelf is wel al volledig op toeristen ingesteld. Het is volgebouwd met kleine hotels, cabinas en guesthouses. Toch hebben we weer moeite met het vinden van accommodatie. Leuk dat Pasen! 's Avonds eten we gezellig met de Nederlanders en een Amerikaanse.

Zaterdag ziet het weer er 's ochtends veelbelovend uit. We trekken snel onze (stinkende) loopschoenen weer aan. Vandaag maken we een stevige trekking door het gebied. Korte broek aan, op naar de Fitzroy! Na vier uur lopen, waarvan het laatste stuk erg stijl omhoog, komen we zwetend aan bij het uitkijkpunt op de heuveltop. Wow! We staan tegenover de met sneeuw bedekte bergen en de daaruit stekende bergspitsen tegen een strakblauwe lucht. Daarvoor enkele gletsjers die in de meren ervoor eindigen. Echt een prachtig gezicht. We genieten een tijdje in de zon van het uitzicht. De terugweg lopen via de andere kant terug. Weer 4 uur lopen. Daarna snel wat eten en slapen!

De opvolgende twee dagen vermaken we ons in El Chalten met rondlopen in de omgeving, lekker eten en drinken en het schrijven van ons reisverhaaltje. Relaxte paasdagen dus. Met Vincent en Jill eten we paasmaandag voor de laatste keer gezellig samen. Zij vliegen de volgende dag door naar Buenos Aires. Wij nemen de beruchte Ruta 40 richting het noorden. Een busrit van 14 uur brengt door uitgedroogde, kale pampa's naar het grensplaatsje Los Antiguos. De weg is voor het grootste gedeelte van gravel, maar wel mooi vlak. Vanuit Los Antiguos zullen we Chili weer ingaan. Hasta luego!